Notes of a clown

2008-07-30T13:36:00.001+04:30

سلام. همین اول بگویم که من دلقک نیستم. آن کسی نیستم که اینجا برای شما متن می نوشت. «متن» اصطلاح خود دلقک است (شاید برای اینکه نگوید داستان یا نگوید شعر یا نگوید ادبیات) وگرنه به اعتقاد من نوشته های تجربی اش بیشتر از اینها بود. گمانم نزدیک به یک سال است که دائم سرش می غرم (غر می زنم) که اگر نمی خواهد وبلاگ بنویسد و بمیرد، همینجا حرف آخرش را بزند و بعد تمام کند. کمی کمتر از یکسال هم ازو خواسته ام

2007-09-29T00:03:00.000+03:30

HE'S DEAD.

2007-05-26T02:40:00.000+03:30

«سلام دلقك عزيزاز آخرين باري كه وبلاگت را خواندم و تو آخرين رد پايت را گذاشتي ماهها مي گذرد. حالا ديگر ماهي يكبار به آن سر مي زنم . شايد به اين نتيجه رسيده ام كه دلقك ديگر باز نمي گردد. هر چند اگر هم سر بزنم مي بينم بيرق رابينسون كروزوئه پائين آمده.خيلي وقت است كه از وزغهاي مرداب بي خبرم. آيا هنوز شبها مي خوانند؟ شايد روحهايي كه در ايوان خانه دلقك چرت مي زدند ، بلايي سرش آورده اند. همان موقع كه

2006-11-02T02:30:00.000+03:30

بعد ِ این همه روز هم نشینی با یک دلقک، شما خوب می دانید پای شکسته یعنی چه. پای راستم خرد شده. بازوهایم شکسته. حتّی صورتی ندارم تا گریم لبخند رویش بیاید. انگار نمی توانم هیچ چیز بنویسم. هیچ واژه ای با من نمی رقصد. جورابهای رنگی را گذاشته ام توی آن چمدان مشکی رنگ (زیر کتابها). مابقی را هرچه هست می فروشم (شاید خریدار داشت). می روم جایی که هیچ نغمه و فریم و نوشته ای نیست. فقط خاک سرخ است و آفتاب

2006-05-20T21:54:00.000+03:30

رفته بودم کنار خلیج تا باد و باران بشیند روی صورتم. از وقتی – به خیالم- مرد شده ام، گریستنم «این شکلی» ست. اسکله در غروب، بیش و کم خلوت بود. چند جوان در سکوت می رفتند و می آمدند. دستفروشی مدام می گفت: «حباب! حباب!» و توی یک حلقه ی کوچک فوت می کرد. حبابها چند ثانیه اوج می گرفتند و بعد می مردند. نوزادی سنگین وزن با هیجان بسیار دست پدرش را گاز گرفته بود، به هیچ قیمتی ول نمی کرد. مادرش به نقطه ای

2006-04-18T02:03:00.000+03:30

روزهای تلخ و دشواری گذشت. نمی دانم کار جهان چگونه است که بادهای ویران کننده اش همه با هم می وزند. هرچه هست، با وجود تمام تنش های عظیم و غم های بزرگ و نامردمی های بی شمار، همچنان ایستاده ام، به هوای یک خنده ی بی هوا و شادمانی ِملموس. دلخوشی ها کم نیست.این اتاقک ِچوبی ِپشت سیرک، هیچ وقت سوت و کور نیست. وقتهایی که نیستم، شمار دوستانی که می آیند خیلی بیشتر از ردّ کفشها (کامنتها)ست. فهمیدنش سخت نیست.

2006-02-12T20:45:00.000+03:30

به مافلد قول داده ام سري به اينجا بزنم. هرچند خودش بلاگ نمي خواند و دوست هم ندارد امّا پريروز كه (طبق معمول) گوشي تلفن را زودتر از من برداشت و گرم صحبت شد، از به هم ريختن ِسگرمه هايش زود فهميدم او را واسطه كرده اند تا وظيفه ام را به ياد آورم. خرابي ِيك «قطعه ي آسان» از كامپيوتر خانه، دستم را از جهان كوتاه كرده است. مي ماند اين اتاقهاي پر سرو صدا كه مشتري هايش بي امان به هم دزدكي نگاه مي كنند و

2006-01-19T18:31:00.000+03:30

2006-01-08T23:21:00.000+03:30

در غياب شرافت، در حضور بلاهت« من اعتراض كردم كه آقا چرا حذف كردي؟ چرا جمله ها را عوض كردي؟ چرا تكه هايي را انداختي؟ به من جواب داده با اوضاع و احوال ايران نمي خواند و از اين چرت و پرت ها. خب، اگر اوضاع و احوال ايران بهت اجازه نمي دهد كه اين ها را آن جور كه من نوشتم چاپ كني، خب اصلآ براي چي چاپ مي كني؟ اين قصه اگر به درد مي خورد با تماميّت آن است كه به درد مي خورد. تو كي هستي كه بخواهي دخالت كني

2005-12-27T23:31:00.000+03:30

« كساني كه خواهند كه كارگاه ِعنكبوت فروگشايند، نوزده عَوان را از خود دور كنند: از آن، پنج پرنده ي آشكار و پنج پرنده ي نهان و دو رَوَنده ي تيز ِ پيداحركت و هفت رونده ي آهسته ي پوشيده حركت. و اين همه پرندگان را دشوار است از خود دور كردن. زيرا چنان كه كسي خواهد كه طَيَران كند، اين همه پرندگان از پيش بروند و از حركتش منع كنند. و از همه پرندگان، پنهاني را مشكل تر است دفع كردن. و در ميان ايشان، جزيره

2005-12-21T19:03:00.000+03:30

دو ابر ِ«بستني شكل» گوشه ي آسمان بود كه لبه هايش داشت در نور غروب، صورتي مي شد. با يكي از شركتهاي پست سيّالات تماس گرفتم. در آگهي خوانده بودم كه مي توانند هواي شرجي تابستان، مه يا حتّي بوي گل شب بو را حمل و نقل كنند. خانم جوان در آن سوي خط طوري جواب مي داد كه انگار براي اين شغل مبعوث شده و عاشق رسالتش است. گفت: « موردتون چيه؟». گفتم دو ابر بستني شكل گوشه ي آسمان است كه مي خواهم براي دوستي در آن

2005-12-10T23:58:00.000+03:30

حواسم نيست. سر مي گردانم كه انگار حواسم به پرنده هاي مهاجر ِتوي آسمان است. آنها كه هميشه زيبا و محبوب بوده اند با اينكه مي روند (برخلاف گنجشكها، سارها و كلاغ هاي بدتركيب كه ساده و معمولي اند و محبوب كسي نيستند با اينكه مي مانند)... حواسم جمع نيست و مي دانم اينجور وقتها از زبان خودم بيزار مي شوم. شايد اگر جملات را تقطيع كنم بهتر باشد. نمي خواهم اين نوشته لحني رمانتيك داشته باشد. «پرواز» به احساسات

2005-12-05T22:10:00.000+03:30

واقعيّت اين است كه منوچهر – كوچكترين عضو خاندان ِجادوگران ِدردسرساز ِجزيره ي قلمگود – اصلآ شبيه ِفاميل ِبدنام خودش نبود. نه حرفه ي جادوگري را دوست داشت، نه از دردسر ساختن لذّت مي برد و نه دلش مي خواست وردِ مخصوصي كه او را به يك اژدهاي آتش زنه ي چاق و صورتي رنگ تبديل مي كرد، به كار گيرد. ورد را از ياد برده بود امّا هروقت غمگين مي شد و از شدّت اندوه اشك مي ريخت، جادوي ورد نيز خود به خود به كار مي

2005-11-27T20:00:00.000+03:30

codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,0,0" WIDTH="195" HEIGHT="99" id="4" ALIGN="center"> TYPE="application/x-shockwave-flash" PLUGINSPAGE="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer">ناني مورتي عزيز،خبر ساخت فيلم ِِتازه ات شادي آفرين است. براي آن كه فيلمهاي تو را – به تقليد از همينگوي- جشن ِبيكران مي داند، وعده ايست بي مانند به گرمي ِ

2005-11-21T13:04:00.000+03:30

مه كه هست، من خوبم. دوست دارم آفتاب نيز (بالاي آن) دوام داشته باشد و من توي شهر باشم. كنار اسكله، ابر به صورتم مي خورد. ما توي ابريم و حتّي انگشتهاي هميشه گُر گرفته ي من، خنك است. هوا بوي دريا مي دهد. همه آرامترند. مردان ماهيگير، عشاق كم سن و سال، كافه نشينها... بهشتي كه دوست داشتم، شكل اين بود. شكل ِقصّه هاي كودكي و افسانه هاي پريان. مه روي آب مي خرامد و درختان را بغل مي كند. رنگها بي اعتبارند.

2005-11-16T23:49:00.000+03:30

معبد هميشگي ِاوقات تنهايي من، شكاف ميان پايه هاي بزرگ پل انزلي بود. هيچ نقطه اي از شهر مثل اين سكّوهاي خلوت ِنشسته بر آب نيست. آرام و شگفت انگيزند. مثل جزيره اي متروك در قلب شهر. فقط چند دقيقه اي پاروزدن نياز بود تا به غول بتني ام برسم (و چرخ دنده هاي عظيم الجثه ي دستگاه بالابرش را تماشا كنم). وقتي دلقك هاي ساكن مرداب با قايق هاي بلند و باريك به شهر مي رفتند برايشان دست تكان مي دادم. پرتوي قشنگ

2005-11-11T22:46:00.000+03:30

‌« عروس- توكا از روی درخت پريد و به سمت کوه ها پرواز کرد. »

2005-10-30T23:56:00.000+03:30

محوّطه ي پشت ساختمان متروك ِارمني ها سالهاي سال خلوت و تاريك بود. تا اينكه يك شب «آرسن ِباطري فروش» خواب ديد دو فرشته دستش را گرفته اند و برده اند آنجا. زنش از صداي جيرجير فنرهاي تشك بيدار شد و ديد آرسن چشم بسته توي اتاق جابه جا مي شود و آرام با دو بالش صورتي رنگ، والس مي رقصد. زن بد و بيراه مختصري گفت و دوباره خوابيد امّا فرداي آن روز آرسن حساب بانكي اش را بيرون كشيد و آن محوطه را به خاطر حس

2005-10-25T22:56:00.000+03:30

روزهاي اوّل ِپاييز رومئوي گرسنه اي هستم كه به جاي ژوليت، عاشق ِيك خوشه انگور است؛ مثل روزهاي آخر تابستان كه يك درخت ِگردو را به دنيا نمي دهم. دلباخته ي طعم ِدوست داشتني ِگردوي تازه ام؛ تلخي ِنرم و دلچسب ِپوست ِمرطوبش؛ طراوت ِبي مثال ِدرونش. گردو را نيز مانند عشق نبايد گذاشت كامل برسد. بايد گذاشت تر و تازه باشد و دستها را قهوه اي رنگ و سياه كند. پزشكان سالهاست مي گويند اين دلدادگي براي حنجره ام

2005-10-21T01:02:00.000+03:30

كاش گوشه ي حياط ما توالتي بود با ديوارهاي قهوه اي. فضايي كوچك و گرم؛ نور زردرنگ يك لامپ تنگستن؛ پنجره اي رو به برگهاي درخت نارنج؛ بدون پشه، بدون عنكبوتهاي بي مصرفي كه فقط راه مي روند و هيچ تور نمي سازند! شبهايي مثل امشب كه باران مثل آوار مي باريد، مي دويدم گوشه حياط. شيرواني ِچوبي به صداي باران ريتم مي داد. ملودي بي وقفه اي كه هم سكوت رويش مي نشست، هم شادي، هم غم. پيرمردي هم آنجا بود. مثل يك

2005-10-15T23:18:00.000+03:30

خوب نيست آدم برود «مرده تماشا»، ولي مرده هم با مرده فرق دارد. بعضي مرده ها فقط مي نشينند كنار قبرشان خرما مي خورند يا توي خواب ِبستگان راه مي روند، پرده ي خانه ها را تكان مي دهند يا در جلسات ترحيم ِخودشان چرت مي زنند. امّا بعضي ها نوازنده و پيكرتراش و نقّاشند، يا بالرين هاي چالاك و خواننده هاي آوازند. خيلي ها هنوز مي نويسند. هنوز خلق مي كنند و از خلق كردن لذّت مي برند. من سخت باور مي كنم آدم به

2005-10-03T23:17:00.000+03:30

« پليكان خنكه.. پليكان سفيده.. پليكان مهربونه...» («پ مثل پليكان»- پرويز كيمياوي- نادر ابراهيمي)***دویست تومان مي گرفتم تا هر روز براي خانم جوان ِطبقه دوم لبخند بزنم. مي گفت: توي لبخندت چيز خاصي هست كه آدمهاي خسته بهش نياز دارند. دلم نمي خواست مطمئن شوم راست مي گويد يا دروغ. كارم را بي حاشيه انجام مي دادم و مي رفتم. هميشه موهاي دور روسريش خيس و به هم چسبيده بود. يك باغ كوچك از گيلاس هاي سرخ،

2005-08-21T20:04:00.000+04:30

به شير آب خانه ي مادربزرگ رفته ام. شبيه هيچكس ديگري نيستم؛ نه پدرم، نه مادرم، نه دايي ها و عموها و عمه ها و خاله ها، نه پدربزرگها و مادربزرگها و پدر پدربزرگها و مادر مادربزرگها و پدرهاي پدرهايشان و هزار جد و آباء پخش و پلايشان. من فقط به شير آب ِيغور و بدريخت ِحياط خانه مادربزرگ رفته ام كه با گردن كج و رنگ سربي تيره اش - مثل شمشيرهاي مفرغي ِدوره باستان- وسط يك حوضچه ي كوچك و نمور در زمين فرو رفته

2005-07-07T22:00:00.002+04:30

چه چيزي مي تواند مرا نجات دهد؟ ركاب زدن در غروبدم با وجود پشه هايي كه مثل دانه هاي خاك به صورتم مي خورند و راه كج مي كنند؟ گرماي ماسه ها؟ ماه ِروي آب؟ شيدايي ِوزغ هاي مرداب؟ يا صداي بي وقفه ي داركوب تازه واردي كه همه ي پرنده هاي اين دور و بر را از رو برده است؟ خنده ي چشمهاي شرلي مك لين؟ يا «از دست رفته»هاي بي نظير ِتام ويتز كه اربابهاي معرفت براي دلقكها پست مي كنند؟ (گراتزيا سينیورا!)چه كسي را مي

2005-07-04T23:52:00.000+04:30

خلاصه اين كابوس ِانتخاب ِرئيس جمهور تمام مي شود و ما به شرايط جديد عادت مي كنيم. به دلقكها ربطي ندارد كه مردم دوست دارند روي برگه هايشان چه اسمي بنويسند. من اگر اندكي درك داشته باشم به سادگي مي فهمم نبايد حقّ ِ دوزار آزادي بيان و مطبوعات آزاد و هنر و ادبيّات آزاد را از آدمهايي طلب كرد كه مثل نفرين شده هاي تاريخ، با وجود ثروتهاي طبيعي سرزمينشان، جان مي كنند تا دست كم گرسنه از دنيا نروند. داريم

2005-06-15T20:38:00.000+04:30

يك جيرجيرك غمگين رفته توي كفشم. وقتي راه مي روم و سرش گيج مي رود يا وقتي مي دوم و توي آن يک وجب جا بالا پايين مي رود، مي چسبد به انگشتم. قژقژ صدا مي دهد و گاهي همانجور خوابش مي برد. حتمآ غمگين است وگرنه چه دليلي داشت تاريكي و تنهايي ِتوي كفش را به آن همه برگ و بتّه و هواي تازه ترجيح دهد؟ حتمآ چيزي از دست داده و به اين عزلت گريخته. شايد شكست خورده ي نوعي «عشق» است! جيرجيرك ها بيشتر در دل شب هاي

2005-06-04T18:14:00.000+04:30

گيج و سنگين مثل شكلات عظيمي كه به ملحفه ها چسبيده باشد، از خواب مي پرم. ديشب به افراط تكّه هاي قهوه اي رنگ سوغات ِ«سمن» را خورده ام و توي اين هواي باراني و مرطوب ِنيمه ي خرداد، از هوش رفته ام. همه را شراب مست مي كند، مرا شكلات. صدايي از «عزيزا»* در كار نيست. لابد يك نفس تا صبح خوانده و حالا گوشه اي به خواب رفته است (شايدم برق قطع شده و وينامپ از كار افتاده). خوبي ِ بازار شام (بخوانيد: اتاق من)

2005-05-31T01:20:00.000+04:30

هفته ي پيش «مؤذن زاده اردبيلي» - پيرمردي كه چهل سال بي آنكه تصويري از او ديده باشيم به صدايش گوش سپرديم- مُرد. بي برو برگرد اوّلين چيزي كه در يادم زنده شد، اذان ِعجيب و تاثيرگذارش بود كه هروقت مي شنيدم انگاري دلم مي ريخت. تقريبآ همه جاي ايران چند دقيقه اي ساكت ماند. تمام رسانه ها، روزنامه هاي روشنفكري و نشريات عامه پسند، دوستان و دشمنان، به اين خبر حسّاس بودند. باز از آن وقتها بود كه ايرانيان

2005-05-22T03:50:00.000+04:30

هيس!اگر بشنود كس ديگري اينجاست، همانجا – از پشت پنجره- بر مي گردد و مي رود. شبهاي يكشنبه، حول و حوش ِ همين ساعت ِ بي وقت، ممكن است بيايد. با چمدان ِبزرگ و سنگيني در دست كه شكل ِراه رفتنش را عوض مي كند. مي آيد، وسط اتاقك چوبي ام مي نشيند، انگشت حلقه پوش را روي برجستگي ِدست ِديگرش مي گذارد و با من حرف مي زند. توي چمدانش پر از كتاب است. قصّه هاي كودكان و بزرگترهايي كه هنوز كودك اند(بلدند ياد

2005-05-18T00:23:00.000+04:30

بار ديگر شهري كه دوست داشتم. رگبار بهاري و خنكي ِدلچسب ِصندلي هاي كنار اسكله. پل جديد. سنگفرش ِ تازه ي خيابان ِخاطرات نوجواني. سبز. زرد و سرخابي. پيراهن سفيد- آبي ِ مرد باقلي فروش. شب ِسنگين و نمناك. سمفوني ِ بي وقفه ي قورباغه هاي مرداب ِپشتي. «نيل يانگ». خلوت ِكتابهاي محبوبم. «رؤياي آريزونا». شوخي هاي روزانه ي پدر در چهارچوب درب اتاق. تلنبار ِكاغذهاي «انگليسي زبان» ِخواهر. شادماني هاي كوچك

2005-04-27T15:38:00.000+04:30

الياس! محال است بتواني تصور كني كنسرت دايانا كرال چقدر فوق العاده بود. هرچند اين پرده هاي سه چهار متري را نمي شود با واقعيّت عوض كرد ولي «دي وي دي» اش آنقدر پخش خوبي دارد كه من و تو را بي قرار كند. همه ي عكسهايي كه از او در سايت شخصي و جاهاي ديگر ديديم، فراموش كن. اين زن به راستي زيباست و تك تك حركاتش جلوه اي از ساده ترين عشوه گري هاي زمين را به خود دارد. درست آن چيزي كه «جز» مي خواست بيافريند:

2005-04-11T20:29:00.000+04:30

آرزوهاي كوچكم ساده شده اند، چند ساعت سكوت محض، يك قايق چوبي باريك و يك شب طولاني براي گوش دادن به صداي موسيقي ِتام ويتز. آخرين آلبومش كجاست؟ چرا تا به حال به دستم نرسيده؟ چرا دلخوشي ها توي دستم ليز مي خورند؟.. شب، رديف ِدرختهاي خيالي، رازآلود و مست در تاريكي نشسته اند. صبح هرچه انتظار مي كشم سپيده نمي زند تا نوك شاخه ها را ببينم. اگر چاره اي جز مه نيست ترجيح مي دهم روز باشد تا شب. دوست دارم رنگها

2005-03-17T17:39:00.000+03:30

codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,0,0" WIDTH="90" HEIGHT="101" id="4"> TYPE="application/x-shockwave-flash" PLUGINSPAGE="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer">ميهماني برپاست. دلقك توي ساختمانِ شلوغ كانون، خوشبخت ِخوشبخت است. مي تواند در جايي كه دوست دارد قدم بزند و تا پاسي از شب فيلم

2005-03-05T18:51:00.000+03:30

دو روز پيش، آوازه خوان ِبزرگ خاطرات من، سازش را برداشت و به اين سوي زمين پرواز كرد. از دنياي مجازي صداها و تصاوير ضبط شده، عكسها و نغمه هاي عزيز، خارج شد تا حقيقي شود. درست جلوي ما بايستد و واقعي ِواقعي بخواند و بنوازد. "از كنسرت مارك خبر داري؟".. دو ماه تمام از آن حرف زديم و سعي كرديم باور كنيم ديدار مردي كه روزهاي بي شمار با ترانه هايش زيسته ايم، چقدر ممكن است ساده باشد. مارك نافلر همه چيز را

2005-02-14T18:59:00.000+03:30

« بي رحمانه اشك هايم را زير پا مي گذارممن اشك هايم را جار نمي زنماگر براي هر غصّه اي ترمز خطر را بكشيمكه قطار اصلا نمي تواند حركت كند.و من منظره را تماشا مي كنماگر بر حسب تصادف بي اندازه زشت باشدصبر مي كنم تا زيبايي دوباره پيدا شود.و گمركچيان نوميدمي توانند شكم چمدان هايم را بدرندبا من حرف بزنند و از من سوال كنندمن اصلا چيزي ندارم كه اقرار كنم. »(ژاك پره ور)***من هميشه وقت برف باريدن دستپاچه

2005-01-29T23:34:00.000+03:30

همه اونهايي كه ديشب تو محوطه ي باز ِجلوي تالار وحدت دور يك مستطيل بزرگ جمع شدن و به كار شگفت انگيز «كارمن فونبر» نگاه كردن، به اندازه ي چند ماه مي تونن لذّت ِناب تـئاتر رو زير پوستشون حس كنن. اولش كه چراغها از نور افتاد و دو مرد زره پوش ِچهارمتري از پشت جمعيّت داخل شدن و قرباني هاشونو بيرون كشيدن، به نبوغ اين گروه لهستاني حسوديم شد (كاش جاي اونها بودم). هوا سرد بود و فكر مي كردم چه نيرويي ممكنه

طعم گس مرگ

2005-01-24T20:12:00.000+03:30

او مرده است و نمی توانم برایش نامه بنویسم. وقتی پسربچه بودم در غروبهای طوفانی دلم تند می زد، پریشان و دست پاچه می شدم. ابرهای سیاه به سرعت آسمان را پر می کرد و سلطنت آفتاب خیلی زود برچیده می شد. درختهای بلندِ باغ کناری دیوانه وار به هم می خوردند و پرنده های کوچک مثل خاشاک به گوشه ای پرت می شدند. فکر می کردم مرگ معنی اش همین است؛ قلبم تندتند می زند و باد می آید و همه چیز عوض می شود. تا صبح برق می

2004-10-24T01:19:00.000+03:30

می رم سفر. وقتی اومدين ديگه دلقکی نيست غرولند کنه و آواز بخونه و به همه چيز لبخند بزنه. واسه خودتون چای دم کنين، توی يخچال کيک هست. چند دقيقه ای بشينين پشت ميز و اگه دلتون خواست آهنگی بزارين تا سکوت اينجا بشکنه. توی قفسه يه کتاب ِمعرکه هست (بهترين قصّه ي دنيا رو می شه هزار بار خوندش و لذّت برد). قبل از اينکه غبار همه جای اين اتاق رو محو کنه، بر می گردم. خدانگهدار تا سه ماه بعد!

2004-10-21T18:12:00.000+03:30

بعضي دردها چقدر دير راهشان را مي گيرند و مي روند. بي تابي و پريشاني ِنفس گير آن اتّفاق به جاي تمام شدن، به اندوهي بزرگ تبديل شد كه مثل تخته سنگي سنگين روي دلم گذاشته باشند. ديگر آشفته از خواب نمي پرم و وقت ِاصلاح، لب بالايي ام را نمي برم امّا زير بار غمش دارم له مي شوم. غروبها قدم مي زنم تا مثلا هوايم عوض شود. جلوي مغازه هاي ابزاريراق مي ايستم و تماشا مي كنم. ابزاريراق فروشي ها برايم بهشت ِ

2004-10-12T18:14:00.000+03:30

زن شعر دوست داشت. اغلب چند خطي روي كاغذهاي كوچك مي نوشت و پيش خودش نگه مي داشت. لاي كتابها، زير بطري ها، داخل كيف و جعبه هاي كوچك روي كتابخانه، از اين كاغذها پر بود. گاهي يكي از آنها را براي مرد مي خواند. مرد لبخند مي زد و مي گفت « زيباست!» ولي زياد هم لذّت نمي برد. از اين كه لذّتش كوتاه و زودگذر بود، ناراضي مي شد، چيزهاي ماندگار را دوست داشت. تقريبآ از شعر بدش مي آمد (بيشتر از «شاعري»). مرد

2004-10-06T19:58:00.000+03:30

باز از کلمه های خودم بیزار شده ام. گذاشته ام « تام ویتز» بخواند. در عالم موسیقی هیچکس برایم تام ویتز نیست. در نهایت شادی و غم آهنگ هایش بهترین انتخاب است. حالا غمگینم یا شاد؟ نمی دانم. همین را می فهمم که قلبم تند می زند و بی قرار چیزی هستم که نیست. مثل آدمی که ناگهان افتاد روی زمین و نمی دانست باید از کجا شروع کند (واقعا زمین اینقدر نزدیک بود؟). دلم می خواهد گریم تندی کنم و بروم روی سن. آنقدر

2004-10-04T13:03:00.000+03:30

بازوی راستم-از چند ماه پيش- وقت کشيده شدن تیر می کشد و سخت درد می گیرد. فقط چشمهام کمی تنگ می شود و لبهام تا نیمه از هم باز می شوند و دوباره روی هم می افتند. صدایم در نمی آید ولی نه برای آنکه «آخ» نگفته باشم (به پسربچه ها خیلی زود یاد می دهند اگر آخ بگویند مرد ٍمرد نیستند)، برای اینکه دردش را به طرز عجیبی دوست دارم. بازوی راست من همان جایی است که در کشوری به مرز مشهور است. نقطه ی مرزی محروم و

2004-09-27T19:54:00.000+03:30

دوچرخه سواري ِشبانه با صداي «نورا جونز». آلبوم جديدش هم دلنشين است ولي تك خال ندارد. وقتي آلبومي چند آهنگ محشر و ممتاز نداشته باشد، زود فراموش مي شود. چون چيزي براي يادآوري بدست نمي دهد. نمي تواني بگويي همان آلبومي كه فلان آهنگ تويش است... وقتي صدا را مي فرستد ته حلق و بلند مي خواند، دوستش دارم. صداهايي كه خط دارند را دوست دارم. شايد براي همين دو آلبوم ِتازه ي «تريسي چپمن» ِعزيز (خيلي عزيز) را

2004-09-18T23:56:00.000+04:30

بعد از جين پوشيدن، سنگين تر از معمول راه مي روم. دستم را توي جيبم نمي كنم. دلم مي خواهد بيشتر بدوم تا اينكه راه روم. دوست دارم همراه ِجين، كتاني پا كنم. راحت تر به كارها مي رسم. ساده تر خاك و خلي مي شوم. كمتر به همراه فرضي ام فكر مي كنم. بعد از جين پوشيدن، موهايم مغشوش تر از هميشه است. راك را بيشتر از بلوز دوست دارم. زبان ام بهتر است! با شلوار جين، آهسته حرف مي زنم ولي جمله هايم كوتاهتر است ( مي

2004-09-11T01:07:00.000+04:30

زندگي سخت شده. خيلي. تو اين شرايط، چرخيدن ِچرخ بزرگ و سنگين زندگي مردم، بيشتر شبيه معجزه ست (بله آقاي كاستاريكا!). واقعآ نمي شه دخل و خرج رو به هم جور كرد. بعيد نيست آخرش راهي ِجنوب بشم. همون كاري كه اكثر هم دوره اي هام كردن. چندسال زندگي سخت و سگي در سرزمين موعود پارس جنوبي، عسلويه! بارون خوش آهنگي مي آد. پرنده هاي ساكن نيزار به يه گوشه ي دنج (پاك و پرنور؟) رفتن. صداشون در نمي آد. كتاب جذّابي

2004-09-06T23:49:00.000+04:30

وقتي كه مردي، دل ِاون لباسهايي كه تن كردي، برات تنگ مي شه؟ دسته ي شيشه اي ِليوان، لمس انگشتهاتو به خاطر مي آره؟ لبه هاش شكل هميشگي ِدهانت رو به ياد مي سپرن؟ وقتي مردي، پرزهاي قالي براي كف پاهات بي قراري مي كنن؟ براي قاشقها، براي اون دمپايي آبي رنگ، واسه سنگهاي راه پلّه، نبودنت فرق مي كنه؟ آيينه ي قديمي روي ديوار، هيچ وقت به يادت مي آره؟ سيمهاي برس، دلتنگي موهات رو مي كنن؟ صندلي لهستاني ِتوي حياط

2004-08-30T21:29:00.000+04:30

2. خيلي وقت ها، گفتن ِفرق ميان ِزيبا و زيباترين، بي نهايت دشوار است. يك دليل دشواري اش را در اين مي دانم كه نمي شود «زيباتريني» را با نسبيّت توجيه كرد. شايد من هميشه به حاشيه ها بيشتر از متن اهميّت مي دهم ولي واقعآ بدون حواشي و فرعيّات نمي توانم «زيباتريني» ِچيزها را تعيين كنم. مثلآ ممكن است مانكن هاي زيادي را ديده باشم كه زيبا به نظر مي رسند ولي هيچكدام مثل والنتين ِ«قرمز» (كيشلوفسكي) نيستند.

2004-08-23T20:40:00.000+04:30

« دلقك ها، اوّلين و قديمي ترين معترضان هستند. با از بين رفتن آنها تنها يك دنياي كوچك انساني مجذوب كننده از بين نمي رود، يك تجربه ي زندگي و يك جهان بيني هم با آنها مي رود.» (فليني) هرچه به انتهاي كتاب فليني‌ (مجموعه گفتگوهايش با كاستانزيني) نزديك مي شوم، دلم بيشتر برايش تنگ مي شود. انگار چند صفحه بعد، تصميم دارد وسايلش را جمع كند و براي مدّتي طولاني از اين جا برود. من بدون فدريكو و جوليتا چه

2004-08-16T20:10:00.000+04:30

گلويم تاول زده. هميشه مرضهايي را مي گيرم كه هيچ آدميزادي نمي گيرد. پزشك ِديروزي فكر كرده بود شكنجه ام كرده اند. وقتي برايش تعريف كردم چطور به خاطر عجله داشتن، ظرف ِجوشان لوبيا را سر كشيده ام، چشمانش از حدقه درآمد. طبق معمول ليستي ار خوردني ها را نبايد بخورم. مرض هرچه باشد، سنبوسه هم داخل ِليستِ سياهش است. من در عمرم سنبوسه نخورده ام. نمي دانم سنبوسه خوردن، چقدر همه گير است كه او اين قدر تأكيد مي

2004-08-09T19:52:00.000+04:30

هر شهري ستاره هاي خودش را دارد. قشنگي و طراوت شهرها مربوط به اين ستاره هاست. هر كوچه و خياباني، چراغهاي خودش را دارد. خيلي ها فكر مي كنند چراغهايي كه يك گوشه را گرم و روشن نگه مي دارند، به شكل ِ ساختمانها و زيبايي معابر مربوط مي شوند ولي اينگونه نيست. در هر منطقه اي، يكي دو نفر هستند كه همه چيز را تغيير مي دهند. به آنها مي گويم: ميـخ. ميخ ها، شور ِزندگي را سرپا نگه مي دارند. كنار درب سينما «

2004-08-02T16:56:00.000+04:30

دلخوشي تازه ي من، قطعه اي پنج دقيقه اي ست با صداي دايانا كرال. خيلي قبل تر از آنكه او پشت پيانو بنشيند و موهاي طلايي اش زير نورهاي زيباي يك كنسرت ِجز، ريخته باشد توي چشم تماشاگران، تام ويتز عزيز من، همين آهنگ را خوانده بود (البته در بلوز). نامش «وسوسه»* است. شعر ساده و گيرايي دارد كه چند خطش را بي نهايت دوست دارم. صداي نخراشيده و موسيقي زمخت سازهاي تام، در كنار يك آواز عجيب (مثل پيرمردي بد صدا كه

2004-07-24T03:28:00.000+04:30

تابستان، بدترين فصل براي خلق كردن است. فقط لباسها نيستند كه به آدم مي چسبند. خود آدم به زمين و صندلي مي چسبد. ورقهاي كاغذ به هم مي چسبند. فكرها به پس كلّه ات مي چسبند. كلمات به ناخودآگاهت مي چسبند. همه چيز به هم مي چسبد و بايد جان به لب شوي تا چيزي بنويسي كه مزخرف هم نباشد. خودم هم دلم نمي خواهد اينجا خاطرات بنويسم. هرچقدر خاطرات ديگران برايم جذّاب است، خاطرات خودم، حوصله ام را سر مي برد. اگر هم

2004-07-22T02:35:00.000+04:30

آقاي ژان لوك گدار، روي ضبط صوت قديمي ام هميشه عكسي قاب كرده از شماست. كنار بازيگر زن ِفيلمتان روي زمين نشسته ايد و به جايي نگاه مي كنيد كه آدمي، رشته ي افكارش را در آن مي جويد. اعتراف مي كنم در تمام عمر از نبوغ بصري و جسارت هنري تان در سينما شنيده ام امّا هيچ وقت ارادت خاصي نسبت به شما نداشته ام. حتّي لحظات بسياري به تروفو حق داده ام كه شما را در آن نامه ي مشهور،‌ خودپسندي متعفّن ناميده باشد.

2004-07-18T20:06:00.000+04:30

آن بالا (دهكده اي ييلاقي در ارتفاعات تالش) زندگي طعم متفاوتي داشت. شبهاي سرد و غروبهاي پاك و خنك. سپيده دمان ِخيال انگيز و روزهاي مطبوع. در كنار جمع پرتعدادي از صميمي ترين آدمهايي كه مي شود يافت. سفره هاي شلوغ و اشتهاي فراوان. ماست ترش محلّي. حيواناتي كه به طرزي عجيب با آدم خودماني اند! بزهاي تميز و خوشرنگ، گوسفندان گرد و بسيار بسيار فربه، شكل ِ اغواگران فيلم هاي فليني. چشم اندازي بي نهايت سبز.

2004-07-13T21:26:00.000+04:30

« منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و بشکر اندرش مزيد نعمت. هرنفسی که فرو می رود ممد حيات است و چون بر می آيد مفرح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب. از دست و زبان که برآيد کز عهده ی شکرش بدرآيد. »

2004-07-09T17:47:00.000+04:30

«قربون ِناز و اداتم عزیزم .. به خدا من به فداتم عزیزم اگه رندون همه گل پات بریزن .. به خدا من خاک پاتم عزیزم ...» هنوز هم جمعه ها در خانه مان ویگن آواز می خواند. بابا تکان ریزی به خود می دهد و از اتاق رد می شود. خواهرم بنفشه های افریقایی اش را به ایوان می برد و تکثیر می کند. من غر می زنم و به پرزهایشان اشکال می گیرم. بنفشه های آفریقایی، کابوس منند. شبها توی اتاقم زیاد می شوند و آن زیرها خفه

2004-07-06T11:14:00.000+04:30

كلّه ي سحر. صبح خيلي زود. بيرون، آسمان برق مي زند و بوي خنك رطوبت مي آيد. داخل، مرد جواني است با موهاي ژوليده و يك جفت دمپايي زرد روي سراميك سفيد آشپزخانه. خود خود منم. ليوان چاي به دست، نيزار ِپشت ديوار را نگاه مي كنم (خانه بايد چشم انداز داشته باشد). من اهل «چاي خواري» نيستم. اين فقط يك ژست دلچسب براي آرام شدن است (از تمام چيزهايي كه عادت مي آورد و بدون آن سردرد مي گيري، متنفرم). گوش راستم درد

2004-07-05T16:02:00.000+04:30

گناه ِتيم يونان را با هيچ تبصره و توضيحي نمي توان بخشيد. حالا در كنار انگليس و آلمان، از يونان هم متنفرم. يوناني ها سه تيم محبوب من، پرتغال، چك و فرانسه را ناكام گذاشته اند‌(هرچند فرانسه ي مغرور را بعد از دسيسه هاي دروني اش بر ضد زيدان، ديگر دوست نداشتم). شگفتي نفرت انگيز يونان، هيچ اهميّتي برايم ندارد. به آمار و عددها علاقه اي ندارم. آنها صرفآ به نتيجه فكر مي كنند آنهم با خراب كردن بازي حريف و

2004-07-01T01:25:00.001+04:30

امشب اونقدر ركاب زدم كه نشستن رو اين صندلي برام سخت شده. وقتي خيس ِعرق مي شي و بعد ِيه باد ِخنك، بارون هم مي گيره، مي توني فكر كني دربست خوشبختي! از روي دوچرخه، تماشا كردن اطراف، حس ديگه اي داره. اون نماهاي سريع رو دوست دارم. چند تصوير گذرا از دو نوازنده ي دوره گرد ِپير و فرتوت كه صداي فلوتشون حرف نداره، صورت ترك خورده ي يكي، شلوار از ريخت افتاده و كمربند پاره ي اون يكي. قهقهه ي پسركي كه به

2004-06-28T19:50:00.000+04:30

يه برگ چسبيده زير کفشم. هرجا می رم کنده نمی شه. ديروز يه عالمه دوييدم اما کم نياورد. بايد حاليش کنم من از اونايی نيستم که بشه چسبيد بهشون. خفتی ام. فراری ام. تو اين دو روز رنگش پريده و بعضی مويرگاش پاره شده، ديگه اونجوری (دلی) سبز نيست. ظهری از بس قير داغ به تنش ماسيده بود شکل اوليور تويست شده بود. دلم براش سوخت. وسطای «سی متری» يه جوری انگار که به روم نمی آرم، داشتم نگاش می کردم. ياد اون

2004-06-25T19:44:00.000+04:30

صحنه اي در «سفيد»ِ كيشلوفسكي هست كه مي توانم اعتراف كنم عاشقش هستم. خيلي از سكانسهاي سينما را از ياد برده ام . يعني يادآوري آنها هيچ وقت خود به خود و بي واسطه صورت نمي گيرد. بايد فريمي از آن را ببينم تا به ياد بياورم. ولي اين نماهاي «سفيد» خود به خود پيدا مي شوند. همين طور كه نشسته ام، صداي قدمهاي ژولي دلپي را مي شنوم و آن كليساي تاريك مقابلم زنده مي شود. زن به سمت ِنور خيره كننده اي مي رود كه

2004-06-22T14:54:00.000+04:30

بعد از چند ساعت عرق ريختن، در خانه نشسته ام و از باد دلچسب ِدريا به ساحل لذّت مي برم. امروز دوم تيرماه است (برخلافِ تاريخ ِغلط اين وبلاگ). دوم تير در خانه ي ما، روز مادر است. مامان، تمام ِ ديشب بيدار بود و خوابش نمي برد. مي ديدم كه معده اش ناراحت است و بي تابي مي كند. شش دانگِ حواسم اغلب به اوست. به رويم نيز نمي آورم. اين خصلت ِمعمول پسران، گاهي براي خودم نيز مضحك به نظر مي رسد. از اين گذشته،

2004-06-20T21:10:00.000+04:30

بعضي ها بي هيچ تقصيري، كم عقل تر از ديگرانند. بي مغز به دنيا مي آيند و از دنيا مي روند بدون آنكه لذّتي را چشيده باشند. گاهي تنومند و قوي بنيه اند؛ برده وار كار مي كنند و چيزي از مزد نمي فهمند. به خاطر بامزّه گي هاي طبيعت، بيشترشان نيز فقيرند. لباسهايشان يا خيلي گشاد است يا خيلي تنگ. سر آستينشان هميشه پاره است. بوي روغن و پهن و غذاي گنديده مي دهند. سالهاي سال مي گذرد و يك وعده غذاي درست نمي

2004-06-18T23:49:00.000+04:30

همين چند دقيقه پيش، باران ِتندي باريد. روزهاي آخر بهار، بوي تو را مي دهند. دوست ناديده اي دارم كه مؤمن وار به اينجا سر مي زند. همه را مي خواند و آرام مي رود. چيزي از او نمي دانم جز يك نام كوچك و ردّي از يك خيابان شلوغ در شهري دور. هميشه جمله هاي كوچك و اشارات عجيبي برايم مي نويسد (بصورت آف لاين). گاهي تعادلم را با يادآوري هاي او حفظ مي كنم. اين بار كه برايم نوشت «بهار در حال رفتن است، حواست هست؟»

2004-06-18T00:05:00.000+04:30

از خودت دفاع کن

2004-06-14T17:38:00.000+04:30

زنده ام. دليل ِيك هفته نبودنم،سفر بود و بعد هم كمي بي حوصله گي و اغتشاش و يك عالم عصبانيّت. اين تقريبآ همان مرضي است كه چند قرن پيش، دلقكهاي ساكن ِجزايـر مرداب انزلي را منقرض كرد. از آن وقت به بعد، هيچكس قايقهاي باريك ِپـر از دلقكي را كه از رودخانه هاي منتهي به مرداب مي آيند، نديده است. درست پشت ِچشمها، سردرد دارم. دردسرهاي ناشي از سينوزيت، كلافه ام مي كند همانگونه كه سيلويا پلات را افسرده مي

2004-06-04T21:33:00.000+04:30

براي نوشتن بايد يك كار بزرگ دست بگيري. قصّه هاي ساده و ناچيز، تو را دور و بر خودت مي چرخانند. صداقت داشته باش. با دوره گردها دوستي كن. خوابهايت را جدّي بگير. هيچ وقت با يك نويسنده ي ديگر ازدواج نكن، به كسي فكر كن كه به نوشته هايت خوب گوش كند. كتابهاي مهمّ كتابخانه ات را به كسي قرض نده، تو كشيش بي نوايان نيستي، هميشه لحظه اي هست كه بايد چند سطر ِيك نويسنده ي ديگر را بخواني. اگر حافظه ي خارق

2004-06-01T13:17:00.000+04:30

دختر كوچولوي توي عكس، اسمش ماندانا ست. وقتي کنار خواهرم ایستاده بود، صدايش كردم. سرش را بالا آورد و درست در يك لحظه به دوربين خيره شد. شايد از جهت قاب بندي و نور، عكس خوبي نباشد ولي لحظه اي كه در آن ثبت شده، درست همان زماني است كه مي خواستم باشد. عكّاسي را به خاطر يكتايي ِهمين لحظه ها دوست دارم (عكسهاي محبوبم را با اين معيار جدا مي كنم). ممكن است لحظات قبلي و بعدي، حسّ ديگري داشته باشند ولي هيچ

2004-05-28T19:20:00.000+04:30

بالهای پدربزرگ به کودکی اش بر نمی گشت. در بچه گی آدم ِشری بود. تمام روز مورچه چمع می کرد تا زير لگد لهشان کند. به گردن ِاردکها وزنه می بست و از تلو خوردنشان می خنديد. با قورباغه ها تاج سر می ساخت. چوب باريکی از وسط شکمشان رد می کرد و در حالی که هنوز دست و پايشان را تکان می دادند، روی سرش می گذاشت (اين را از فيلمی قديمی يادگرفته بود). کارهای بی نظیر ِاو کم نبود، پای ِراست بهترين اسب عمويش را شکست

2004-05-21T12:08:00.000+04:30

«چيزي كه دلم را نلرزاند، هدف من نيست.» (دوك الينگتون) 1. بعضي از فيلم ها آنچنان ميخكوبم مي كنند كه حتّي در طول تيتراژ پاياني اش نمي توانم از جا بلند شوم. نفسم گير مي كند و دهانم كاملآ قفل مي شود. در ميان اين «بعضي»ها فقط تعداد اندكي هستند كه بسيار انساني و سرشار از اخلاقيّاتِ پايدار آدمي ساخته شده اند. در مدّت تماشاي « با او حرف بزن» (پدرو آلمودوار) خيلي از چيزها شگفت زده ام كرده بود. تركيب عجيب

2004-05-18T23:10:00.000+04:30

بار اوّلي كه او را ديدم، آنقدر خنديد كه چشمهايش تقريبآ پر از اشك شد. فرورفتگي هاي روي لپش، مرا ياد سيب انداخت. سيب ميوه اي است كه يك زماني (در كودكي) بسيار دوست داشتم و حالا ندارم. بر خلاف بسياري از مردم، من از خنده يا گريه ي بيش از اندازه ي كسي ترس برم نمي دارد. دليل خنده ي او يك موجود كوچك قهوه اي رنگ بود كه دستها و پاهاي بسيار درازي داشت. جانور وقت ِرد شدن از عرض خيابان ناگهان برگشت و به طرز

2004-05-16T23:54:00.001+04:30

« تمام چيزها دوست دارند اطرافشان را بغل كنند.» (چخوف) آسمان ديوانه شده. مثل آذر، باران مي بارد امّا سرد نيست. يك جور گرمي ِچسبناك درش هست كه ديوانه ات مي كند. از صبح سرگيجه دارم. دوبار نزديك بود بيفتم. يك آن از تعادل خارج مي شدم و همه چيز مي چرخيد. علّتش را نمي دانم. مهم هم نيست كه بدانم. تا حدّ مرگ سير خوردم و خوابيدم. پتو سنگين شده بود. بوي پاييز گرفته بودم. بلند شدم رفتم روي ديوار. نيزار ِ

2004-05-14T23:42:00.000+04:30

حرف ِنيماي يوش را نمي فهمم. شعرش را دوست ندارم. البتّه نظردادن من درباره ي شعر، كمي پرت است چون اهل شعر نيستم. اهالي شعر سعه صدر دارند نسبت به شعرها. دامنه ي شعرهايي كه مي پسندند، خيلي زياد است. من بداخلاقم نسبت به شعر. نتيجه ي سخت گيري و وسواسم اين است كه شعر، كم مي پسندم و دير به دير شعري محبوبم مي شود. شعرهاي نيما جوري است كه حوصله ام را سر مي برد. نيما مرد ِيك قرن پيش است و زياد بيراه نيست

2004-05-09T22:53:00.000+04:30

سئانس سينما 1. اگر آنقدر انگليسي ام خوب بود كه بتوانم به «وايلدر» نامه بنويسم، تقاضا نامه اي بلندبالا ( ارادتمندانه و سوزناك!) مي نوشتم و از او مي خواستم فيلم هايش را برايم پست كند! غم انگيز است كه از بيلي وايلدر عزيز (به قول گلي امامي: بزرگترين كارگردان- فيلمنامه نويس ِزنده ي دنيا)، دو سه فيلم بيشتر نديده باشيم. «خارش هفت ساله» را همين ديروز ديدم. پايان بندي اش را دوست نداشتم ولي كمدي شيريني

2004-05-02T20:21:00.000+04:30

اردشير مرد. فقط چون کسی نبود برسوندش بيمارستان. فقط چون پول... پ.ن: (سه روز بعد) اين يادداشت چه فايده اي دارد وقتي كه ديگر «اردشير»ي نيست؟ بايد زودتر، از او مي نوشتم. لعنت به وسواس ِ بي دليل من كه به خاطر يك پست مفصّل در وبلاگ قبلي، از تكرار دوباره ي ماجرا دست كشيدم. اگر اين دنيا آنقدر عجيب هست كه كسي ماشين تحرير ِخاطره انگيزش را بي منّت و مزد براي دلقكي كه هيچ وقت نديده بفرستد، بعيد نبود

2004-05-01T16:35:00.000+04:30

مردی که فارسی می نوشت خوش ندارم از مرگ ديگران بنويسم. واكنش هميشگي ام نسبت به مرگ عزيزان، سكوت است. فقط سكوت. سكوتي طولاني كه خودم را جمع و جور كنم، لباسهايم را بتكانم و دوباره برخيزم به بندبازي! با اين همه، اينبار دلم مي خواهد كمي حرف بزنم. سعي مي كنم احساساتي نباشم چون مرگ صريحتر از آن است كه احساسات فايده اش باشد. خبر را نيمه هاي شب شنيدم (شايد ديرتر از خيلي از شماها). ناخودآگاه گريه ام گرفت

2004-04-30T23:50:00.000+04:30

تصميم گرفتم عبادت کنم.

2004-04-23T21:04:00.000+04:30

روزنگاري نيمه هاي شب «داگ ويل» ِلارنس فون ترير، ميخكوبت مي كند. تكان دهنده است. آنقدر صريح و ساده رذالت هاي آدميزاد را تشريح مي كند كه دلت مچاله مي شود. يخ مي كني و نمي تواني مثل قبل نفس بكشي. دكوپاژ و حركت دوربين هاي فون تريه را نمي پسندم. زبان سينمايي اش محبوب من نيست. فيلم هاي قبلي اش را اصلا دوست ندارم. امّا داگ ويل فيلم بسيار مهمّي است و بيشتر اهميتش را از ساده گي اش دارد. فون ترير شهر

2004-04-19T09:59:00.000+04:30

رفيق تنبورنـوازم – ساز به بغل- نشسته بود و به غرولند من مي خنديد. مي گفت:« جوراب مرد بايد بو بده!» حس مي كردم بعد ِ يك روز كفش به پا بودن، بوي گند ِجوراب ِمن افلاك را برداشته بود. طوري مي كندم و پلاستيك ها را گره مي زدم كه انگار مرده را دفن مي كنم. ياد سلينجر افتادم و گربه ي مرده ي آن راهب بودايي؛ «هيچ چيز در جهان گرانقيمت تر از يك گربه ي مرده نيست »... آمده بودم زنجان نزد دوستان قديمي. يكي از

2004-04-10T18:14:00.000+04:30

فصل آسمان نيمه ابري و بادهاي تند. رگبار. شكوفه هاي ريز و سفيدرنگ. برگهاي كوچك. حشرات پرسرو صداي درون ِچوب. گرماي دم دمي مزاج. مردّد. مثل ساعت مچي ِمن كه هيچ وقت نفهميد جاي واقعي اش كجاست (توي جيب يا روي دستم). يادم رفته بود بهار است. نشستم پشت ميز چيزي بنويسم كه بهار يادم افتاد. فصل پر تب و تابي كه انگار دوستش دارم امّا هيچ به من شبيه نيست. دوستي مي گفت هروقت ادعاي بيگانگي با چيزي مي كني

2004-04-07T17:28:00.000+04:30

در ميون تمام زوجهايي كه مي شناسم، مهيار و مينو از همه متفاوت ترن. اين تفاوت خيلي بيشتر از اين كه به رفتار صميمانه و گرمشون مربوط بشه، بر مي گرده به شغل عجيب و كاري كه انجام مي دن. ميم ها (من به اين اسم صداشون مي زنم) يه جور سينماتك ِ سيّار و عمومي رو اداره مي كنن. هميشه در سفرن و هميشه آماده ن كه ساعتها درباره ي مهمترين آدم زندگي شون باهات گپ بزنن: فدريكو فليني. اطلاعات و دانسته هاي ميم ها در

2004-04-02T16:14:00.000+04:30

روزهاي چهاردهم هر ماه را دوست دارم! صبح را با اين آهنگ شروع مي كنم و تا شب سرحالم. كاغذهاي هفتگي ام را مرتب مي كنم (مي گذارم داخل زونكن ها). يك داستان كوچك مثل اين مي خوانم و چند صحنه براي فيلم جديد مي نويسم (كار كوتاهي ست درباره ي موكت و روز نهم آفرينش!). روزهاي چهاردهم ماه، دلم خورشيد مي خواهد و يك آبي تند توي آسمان. با موزيكِ دوك الينگتون مي رقصم و براي سنجاقك هاي روي شيرواني همسايه بوسه مي

2004-03-31T11:56:00.000+04:30

وقايع نگاري يك روز تعطيل از اين كلمه ي تعطيل هيچ خوشم نمي آيد. ناراحتم مي كند. حوصله ام را سر مي برد. كهير مي زنم! ميتوانستم بنويسم يك روز معمولي ولي معمولي نبود. روز مخصوصي هم نبود چون تعطيل بود. روزهاي تعطيل شايسته اين واژه ها نيستند. فقط به درد سفر مي خورند كه آن هم اسباب مي طلبد و همپاي رفتن. صبح براي بيدار شدن هيچ برنامه اي نداشتم. هر ساعتي پاشدي شدي. هفت. هشت. نه. باريكه اي نور از گوشه ي

2004-03-26T13:02:00.000+04:30

اين اوّلين باري ست كه در معرّفي يك فيلم مي نويسم. « بوتيك» جزو فيلم هايي است كه دوستشان دارم و اتفاقآ درست ديده نمي شوند (شايد اگر تهيه كننده ي خصوصي پشت اين اثر نبود، حتّي به اكران عمومي هم نمي رسيد). با وجود توجّه اي كه نويسندگان سينمايي بعد از جشنواره نثارش كردند، بوتيك به خاطر قطع ِ به ظاهر آماتوري حتّي در ورود به جشنواره فجر هم با مشكل روبرو بود. ولي براي خودم، مهمترين ويژگي فيلم همين

2004-03-24T22:10:00.000+04:30

۱. نوروز مبارك ۲. به اين خانه پانزده بيست نفر ثابت سر مي زنند و خطي برايم مي نويسند. من تمام كامنتها و ايميلها را مي خوانم. دقيق مي خوانم. مو به مو. همه نظرات اين پانزده بيست نفر و ديگراني كه كمتر مي شناسم روي كارم اثر مي گذارد. اعتراف مي كنم كه نظراتشان بي نهايت برايم مهم است. نمي گويم فقط براي اينها مي نويسم امّا اگر اينها نبودند، نوشته اي هم در كار نبود. بزرگترين ويژگي وبلاگ براي من همين

2004-03-09T17:52:00.000+03:30

بگذاريد و بگذريد ببينيد و دل مبنديد چشم بيندازيد و دل مبازيد که دير يا زود بايد گذاشت و گذشت. (علی بن ابی طالب)

2004-03-05T11:20:00.000+03:30

« گاهي خنده بيخ گلويم را مي گيرد. آخرش هيچ كس نفهميد ناخوشي من چيست. همه گول خوردند.» (هدايت) *** حس خوبي داشتم وقتي روزنامه ي شرق را زير بغلم زده بودم. مي توانم از انتشار دوباره اش خوشحال باشم. مي توانم با حسي نوستالژيك به لحظات زيادي كه با اين روزنامه داشتم فكر كنم. حتّي مثل ناني مورتي در آوريـل روي صفحات پهن شده اش دراز بكشم و خيالبافی کنم. امّا تمام اين ها از قدري حماقت برخوردار است. روزنامه

2004-03-03T02:34:00.000+03:30

وقتي از اينجا رفتـي هيچكس بدرقـه ات نكرد. صبـح ِخيلي زود وسايلت را جمع كردي، درب آپارتـمانت را قفل كردي و بي آنكه كسي برايت دستي بالا ببرد و انگشتهايش را - دو بار پي در پي- به نشانه دوستي و علاقه خم كند، رفتي. دلقك ها هميشه مسافر هستند. شكل اين سفر گاهي فرق مي كند امّا ماهيّتش هميشگي است. دلقك ها هميشه مي روند (و مي آيند). وقت رفتن كسي بدرقه شان نمي كند. يك روز صبح وقتي كه خورشيد كورمال كورمال

2004-02-28T20:23:00.000+03:30

در همسايگي ما كسي هست كه شباهت شگفت انگيزي به مارك نافلر دارد. شايد من اين لغت «شگفت انگيز» را در مورد خيلي چيزها به كار مي برم ولي خودم فكر مي كنم كاملآ حق دارم. بيشتر كساني كه در اين بندر كوچك و مه آلود زندگي مي كنند، سالهاست كه توجّه اي به اين چيزها نمي كنند. آنها خيلي عادي از كنار تمام اتفاقهاي عجيب اين شهر مي گذرند چون جزوي از اين فضا شده اند. نمي دانم شما چند بار به انزلي سفر كرده ايد

2004-02-21T22:07:00.000+03:30

codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,0,0" WIDTH="350" HEIGHT="350" id="4" ALIGN="center"> TYPE="application/x-shockwave-flash" PLUGINSPAGE="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"> « براي مردم چيزي بدتر از اين نيست كه دلقكي ترحّم آنها را به خود جلب كند. اين درست مثل يك پيشخدمتي است كه روي صندلي

2004-02-18T12:53:00.000+03:30

جوليـا جوليـا هيچ وقت با جوليا رابرتز نرقصيده ام. قبل از ماجراي سفرمان به ماه، توجّه خاصّي به او نداشتم. چهار پنج فيلم از او ديده بودم كه يكي تريلر و مابقي كمدي رمانتيك بود. رابرتز در آن نقش ها بازي دلنشيني داشت. او ساده لوحي ِقشنگي دارد كه در كنار حركات تندوتيز و لبخندي چشمگير محبوبش كرده است. كمتر بازيگري را مي توان مثل او از صندلي به زمين انداخت و به قهقهه واداشت و به احساسات تند و اغراق

2004-02-15T17:07:00.000+03:30

codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,0,0" WIDTH="130" HEIGHT="180" id="4" ALIGN="left"> TYPE="application/x-shockwave-flash" PLUGINSPAGE="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"> آرزوهای بزرگ! دلم مي خواهد اسم پسرم را بگذارم آقاغلامحسين. صدايش كنم: « آقاغلامحسين!» بنشانمش روي صندلي و خودم

2004-02-11T23:58:00.000+03:30

گزارش ۱. من از تمام جشنواره ها لذّت مي برم چون اين قدرت را دارند كه تعدادي آدم خويشاوند را كنار هم جمع كنند. آدم هايي كه خيلي راحت مي توانند بي مقدّمه گپ بزنند و درباره ي چيزهاي مشترك اختلاط كنند. يكجورهايي خويشاوند هستند و چه بهتر از اين كه دليل خويشاوندي شان سينما است. ۲. صف ايستادن، طعم فيلم را شيرين مي كند، ولي بيگاري كشيدن و مشت خوردن و فحش و زرنگي و مردرندي ديدن، اعصاب آدم را به هم مي

2004-02-05T17:53:00.000+03:30

ديروز ظهراز فيلم سيلوين شومه فقط چهار عكس ديدم و شيفته اش شدم (بي كم و كاست). از آن رنگ بندي و شخصيّت هاي دوست داشتني چه مي شود گفت و فقط به كلمات بسنده نكرد؟ يكي از عكس ها پيرمرد دماغ گنده اي بود داخل مترو با كلاه بره و شكم برآمده؛ چشمهاي ريز و غبغب افتاده و خنده اي شگفت انگيز. همانطور كه عصايش را گرفته بود، سرم را كج كردم و لبخندزنان نگاهش كردم. براي مدّتي طولاني (نمي دانم چقدر). «ملاقات در

2004-02-01T11:20:00.000+03:30

درست نمي دونم چرا اين نامه رو دارم براي تو مي نويسم. باهات راحتم امّا تو ذهنم از بقيّه نزديكتر نيستي. بعضي وقتها يه مرد فقط مي تونه واسه يك زن بنويسه. يا بخونه، يا حرف بزنه. چراش رو بايد در اون لحظه پيدا كرد و در خيلي قبل تر. خودم درستت كردم. قبلش هيچ جا نبودي. وجود نداشتي. هيچ كس چيزي ازت نمي دونه. توي هيچ سند و كاغذ و خاطره اي اسمي از تو نيست. هنوز تصوير اوّلت خوب يادمه. نشسته بودي جلوم و گريه

2004-01-29T21:56:00.000+03:30

دلم مي خواست تيربارانم كنند. هنوز هم دلم مي خواهد. شبهايي كه معادله هاي بي شمار، بي جواب مي مانند و احساس خستگي مي كنم، با رگبار گلوله هاي فرضي، تنم را سوراخ سوراخ مي كنم و از اين درد خوابم مي برد. لبخند مي زنم. چيزي گرم و خيس از درونم مي جوشد و بيرون مي زند و بر تكّه پاره هاي تنم پخش مي شود. بچّه تر كه بودم- تام و تمام- حواسم به عادت نكردن بود. چيزهاي زيادي ست كه عادت مي آورد. از همه شان مي

2004-01-27T15:12:00.000+03:30

يه قصّه هايي هست كه اسمشون رو گذاشتم «قصه هاي روفرشي». اينها رو وقتي كه رو فرش اتاق دراز مي كشم و دستا و پاهامو كاملآ از هم باز مي كنم و صورتمو مي چسبونم به فرش، مي بينم. انگار اينجوري شرايط ظهور رو براشون مهيا مي كنم. بعد، تصاوير و جملات تو يه خط منظم و تقريبآ منطقي پشت هم رديف مي شن و تو ذهنم شكل مي گيرن. گاهي همونجور كه ولو شدم خيلي سريع مي نويسمشون تا از يادم نرن. گاهي هم فقط كلمات كليدي رو

2004-01-23T16:45:00.000+03:30

... - روز - خارجي – خيابان پاسداران خيابان درست كشيده شده در امتداد ساحل. در يك سمت پلاژهاي كوچك و بزرگ و ابنيه ي نظامي و در سمت ديگر خانه هاي شخصي و تالارهاي عروسي و عمارتهايي كه بلند شده اند براي ديدن دريا. داخل ماشين نشسته بودم به انتظار. نزديك ظهر بود. آفتاب دلچسبي همه جا پهن بود و ذرّات اندكي از آب را در هوا روشن مي كرد. سكوت بود و هر از گاهي كسي با دوچرخه يا سگي بازيگوش از كنارم مي گذشت.

2004-01-20T18:07:00.000+03:30

« كيوآمي دلقك: آه، آيا خدايي نيست؟ خدايا گوش كن. يعني اين قدر حوصله ات در آسمان سر رفته كه از مرگ انسانها اين پايين لذت مي بري؟ از شنيدن صداي شيون شان سرگرم مي شوي؟ » (آشوب) *** كاغذ ديواري امروز كامپيوترم، تصوير كوروساوا ست. قامت ايستاده ي استاد با عينك دودي و كاپشن و كلاه در پيش زمينه، و آن پشت، لشكريان اسب سوار فرمانروا ايچي مونجي، آماده ي فرمانِ آكيرا كوروساوا. «آشوب» را مثل خودش دوست دارم.

2004-01-17T20:00:00.000+03:30

بگذاريد (به بهانه ي امروز) از آنجا شروع كنم كه من در يك روز شنبه به دنيا آمدم. فكر مي كنم ساعت هشت شب بود. در يك زمستان سرد كه پدر را مجبور كرد براي گرم نگه داشتن كودكِ سه كيلو و هفتصد و پنجاه گرمي اش ساعتها در صف طولاني نفت بايستد و دستهاي قرمزش را مدام داخل شلوار جينش كند و به رديف پيت هاي ۲۰ ليتري مردم خيره شود. رژيم عوض نشده بود ولي همه در خيابان ها مي پلكيدند و هيچ چيز مملكت درست كار نمي كرد